به گزارش حیات به نقل از فارس، سوخو اس-۷۰ اوخوتنیک-بی که به معنای شکارچی است، فراتر از یک پرنده هدایتپذیر از دور، نماد ورود مسکو به عصر جدید نبردهای شبکهمحور و پنهانکار متکی به فناوری محسوب میشود.
این پلتفرم که پیشرفتهترین سلاح جاسوسی و رزمی بدون سرنشین روسیه به شمار میرود، با تکیه بر طراحی پیچیده آیرودینامیکی و سیستمهای پردازش داده فوقسریع، به گونهای طراحی شده است که بتواند در عمیقترین لایههای پدافندی نفوذ کرده و بدون شناسایی شدن، به جمعآوری اطلاعات راهبردی بپردازد.
طراحی اوخوتنیک بر پایه مفهوم آیرودینامیکی بال پرنده استوار است. در این ساختار، بدنه و بالها به صورت یکپارچه با یکدیگر ترکیب شدهاند و سطوح کنترلی سنتی مانند دم عمودی و افقی به طور کامل حذف شده است.
این پیکربندی، همراه با استفاده گسترده از مواد مرکب (کامپوزیت) پیشرفته در ساختار بدنه و بهکارگیری نسل جدیدی از رنگها و پوششهای جاذب امواج رادار ، سطح مقطع راداری این پهپاد را به شدت کاهش داده است. مهندسان شرکت سوخو با پنهان کردن ورودیهای هوا و خروجی موتور در بخش فوقانی بدنه، بازتاب امواج راداری را به حداقل رساندهاند و ردپای حرارتی (مادون قرمز) پرنده را نیز در برابر موشکهای حرارتیاب کور کردهاند.
این ویژگیها اوخوتنیک را به یک پلتفرم ایدهآل برای ماموریتهای جاسوسی سیگنالی و تصویربرداری در مناطق به شدت محافظتشده تبدیل کرده است.
یکی از محوریترین فناوریهای به کار رفته در اس-۷۰، نقش آن به عنوان Loyal Wingman برای جنگندههای نسل پنجم سوخو-۵۷ است. اوخوتنیک به مجموعهای از پیوندهای داده با پهنای باند بالا و هوش مصنوعی مستقل مجهز است که به آن اجازه میدهد در فاصله صدها کیلومتری از جنگنده مادر پرواز کند. در این شبکه یکپارچه، اوخوتنیک میتواند به عنوان رادار پیشتاز عمل کرده، اهداف پنهان را برای سوخو-۵۷ شناسایی کند و یا اطلاعات جمعآوری شده را در کسری از ثانیه به ایستگاههای کنترل زمینی و شبکههای فرماندهی مخابره نماید، بدون آنکه پلتفرمهای سرنشیندار روسیه در معرض خطر قرار گیرند.
با این وجود، جهش ناگهانی و خیرهکننده صنایع هوافضای روسیه در توسعه یک پهپاد بال پرنده با این سطح از بلوغ تکنولوژیک، توجه تحلیلگران فناوریهای نظامی را به سمت ریشههای طراحی این پرنده جلب کرده است. بررسیهای دقیق آیرودینامیکی و ساختار کنترل پرواز اس-۷۰، شباهتهای غیرقابل انکاری را با پهپاد فوقپیشرفته و رادارگریز آرکیو-۱۷۰ سنتینل ساخت شرکت لاکهید مارتین آمریکا نشان میدهد.
طراحی هواگردهای بال پرنده، به دلیل ذات ناپایدار آیرودینامیکی آنها، نیازمند سیستمهای کنترل پرواز با سیم بسیار پیچیده و کدهای نرمافزاری میلیونخطی است تا پرنده بتواند تعادل خود را در آسمان حفظ کند. دستیابی روسیه به این معماری پروازی در مدت زمانی نسبتاً کوتاه، سناریوی انتقال فناوری از یک منبع خارجی را در محافل نظامی پررنگ کرده است.
در مرکز این تحلیلها، نام ایران به عنوان کلید حل این معمای تکنولوژیک مطرح میشود. در آذرماه سال 90، یگانهای جنگ الکترونیک ایران موفق شدند یک فروند پهپاد جاسوسی آرکیو-۱۷۰ آمریکایی را که در حال عملیات بر فراز حریم هوایی ایران بود، با نفوذ به سیستمهای ناوبری و هدایت، سالم به زمین بنشانند. این واقعه، گنجینهای از ناشناختهترین فناوریهای پنهانکاری، متریال ساخت، سیستمهای اپتیکی و از همه مهمتر، کامپیوترهای کنترل پرواز را در اختیار مهندسان ایرانی قرار داد.
ایران در سالهای پس از این شکار تاریخی، با تکیه بر زیرساختهای قدرتمند علمی و توانمندیهای خیرهکننده بومی در حوزه مهندسی معکوس، ثابت کرد که در صنعت پهپادی به بلوغی در سطح جهانی دست یافته است. تولید موفقیتآمیز پهپادهایی نظیر خانواده بال ثابت های شاهد و سیمرغ که مستقیماً بر اساس طراحی آرکیو-۱۷۰ و با دانش بومی طراحی و عملیاتی شدند، نشاندهنده قدرت بالای علمی ایران در درک، شبیهسازی و ارتقای پیچیدهترین پلتفرمهای هوایی جهان است.
همین قدرت علمی بومیسازی شده باعث شده تا کارشناسان تسلیحاتی غربی احتمال دهند که مسکو برای تسریع در پروژه اوخوتنیک، دست به دامن تجربیات گرانبهای تهران در استخراج و بومیسازی فناوری های جانور قندهار شده باشد. بر اساس این گمانهزنیها، تحلیلگران غربی احتمال داده اند که ایران در چارچوب همکاریهای راهبردی و نظامی با روسیه، بخشی از دستاوردهای علمی حاصل از مهندسی معکوس آرکیو-۱۷۰، از جمله کدهای نرمافزاری کنترل پرواز بال پرنده یا آلیاژها و ترکیبات مواد جاذب رادار را با مهندسان شرکت سوخو به اشتراک گذاشته باشد. در این تحلیلها، اوخوتنیک صرفاً یک محصول کاملاً روسی نیست و تبلوری از تلفیق نیازهای استراتژیک مسکو و ظرفیتهای علمی و مهندسی پیشرفته ایران در حوزه پرندههای بدون سرنشین است.
با تمام این تفاسیر و با وجود تحلیلهای فنی مبنی بر انتقال تکنولوژی از تهران به مسکو، ذکر این نکته ضروری است که این موضوع در سطح گمانهزنیهای اطلاعاتی و تحلیلهای فنی باقی مانده است. تا به امروز، هیچ منبع رسمی اعم از مقامات نظامی یا سیاسی در ایران و روسیه انتقال فناوریهای استخراج شده از آرکیو-۱۷۰ یا هرگونه همکاری مستقیم در پروژه توسعه سوخو اس-۷۰ اوخوتنیک را تایید نکردهاند و خود شرکت لاکهید مارتین هم تا الان ادعایی نسبت به انتقال فناوری پهپاد غنیمت رفتهاش نداشته است.
در نهایت، آینده جاسوسی هوایی روسیه در خط تولید
در نهایت، سوخو اس-۷۰ اوخوتنیک را باید پیشقراول دکترین جدید هوافضای روسیه در مواجهه با جنگهای نوین دانست. این پهپاد پنهانکار با ترکیب قابلیتهای نفوذ عمیق، جمعآوری پنهان اطلاعات سیگنالی و توانایی حمل طیف وسیعی از تسلیحات هوشمند، آینده ساختار جاسوسی و رزمی مسکو را بازتعریف خواهد کرد.
ایفای نقش Loyal Wingman در کنار جنگندههای نسل پنجم، به روسیه این امکان را میدهد تا بدون به خطر انداختن جان خلبانان خود، چتر نظارتی و تهاجمیاش را در لایههای به شدت محافظتشده پدافندی دشمن گسترش دهد.
فارغ از گمانهزنیهای تاییدنشده درباره ریشههای انتقال فناوری این پرنده، عملیاتی شدن کامل و تولید انبوه ناوگان اوخوتنیک در سالهای پیش رو، توازن قدرت هوایی را در نبردهای شبکهمحور تغییر داده و مسکو را به عنوان یکی از پیشگامان عرصه توسعه سیستمهای رزمی خودمختار و پنهانکار در سطح جهانی تثبیت میکند.
انتهای پیام//
نظر شما